Sunshin’s Blog

บ้านนกขมิ้น

สิงหาคม 25, 2010 at 12:17 pm (ทั่วไป, ท่องเที่ยว, บทความของฉัน) (บ้านนกขมิ้น, บ้านเด็กกำพร้า, มูลนิธิบ้านนกขมิ้น)

22/08/53

ตอนเย็นวันอาทิตย์วันหนึ่ง

ผมได้มีโอกาสไปที่สถานที่แห่งหนึ่ง  ซึ่งผมก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะได้มาสถานที่แบบนี้  ที่ที่ผมพูดถึงนี้ก็คือบ้านเด็กกำพร้าครับ  บ้านหลังนี้มีชื่อว่า  “  มูลนิธิบ้านนกขมิ้น  ”

ช่วงที่ผมไปถึงนั้นก็มีฝนตกโปรยปรายลงมาเล็กน้อย  แต่เราก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องฝนตกสักเท่าไหร่นัก  ทันทีที่ผมลงจากรถพร้อมกับรุ่นน้องที่ ร.ร. เก่า ( ซึ่งเป็นคนชักชวนผมมา )

ผมบอกได้เลยว่าผมไม่เคยได้มาสัมผัสบรรยากาศอะไรอย่างนี้มาก่อน  ภาพแรกที่เห็นมันก็มองดูคล้ายๆกับโรงเรียนเตรียมอนุบาล  ที่จะมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ความรู้สึกมันค่อนข้างว่างเปล่า  เหมือนกับแก้วที่แตกร้าวใบหนึ่ง  ไม่ว่าจะเติมน้ำเข้าไปสักเท่าไหร่  น้ำก็จะไหลซึมออกทางรอยร้าวอยู่ดี  มันก็เลยทำให้ผมได้เข้าใจสภาพความเป็นอยู่ของบ้านเด็กกำพร้ามากขึ้น

ในวันนั้นเราไปกันหลายคนครับ  ไปเล่นกับน้องๆ  ไปเลี้ยงข้าวเลี้ยงอาหาร  และซื้อข้าวของเครื่องใช้ไปบริจาคให้  แต่ผมคิดว่าสิ่งของนอกกายก็ยังเทียบไม่ได้กับความรักที่ทุกๆคนในบ้านเด็กกำพร้า  ต้องการมากกว่าสิ่งใด

เด็กๆที่บ้านพวกเค้าก็ดูมีความสุขดี  แต่เวลาคุณมองเข้าไปในดวงตาของเด็กๆเหล่านั้น  คุณจะรู้สึกได้เลยว่า  มันยังมีความว่างเปล่า  เปลี่ยวเหงา  และโหยหา  อาจเป็นเพราะพวกเขาเคยถูกทอดทิ้งมา  การได้รับความรักความดูแลจากคนอื่นๆ  ที่ไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ  อาจจะยังไม่เพียงพอ  ซึ่งผมคิดว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่จะทำใจรับได้  หากต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า  เพียงแค่เกิดมาหน้าตาพ่อแม่ก็ยังไม่เคยเห็น  บางคนก็อาจจะเกิดคำถามในใจ  ว่าพวกเค้านั้นทำผิดอะไร  ทำไมถึงไม่มีพ่อแม่อย่างใครๆ  เวลาวันพ่อวันแม่ก็ไม่รู้จะไหว้ใคร  เวลาอยู่ที่ ร.ร.ก็เลยกลายเป็นปมด้อยในสังคม  อาจจะถูกเพื่อนๆล้อ  มันก็เหมือนเป็นการตอกย้ำไปในตัว  เด็กกำพร้าที่โชคดี  มีมูลนิธิคอยดูแล  ก็ยังถือว่าดีกว่าเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครเหลียวแล  อดมื้อกินมื้อ  เร่ร่อนไปเรื่อยๆ  ไม่มีที่ซุกหัวนอน  ใช้ชีวิตอย่างอ้างว้าง  โดดเดี่ยว  เพราะพวกเขาไม่มีทางเลือกมากนัก  ถ้าไม่ดิ้นรนก็ต้องอดตายอยู่ข้างถนน

ก่อนที่พวกเราจะกลับบ้านกัน  น้องๆที่บ้านนกขมิ้น  ก็ได้ร้องเพลงเพลงหนึ่ง  ซึ่งบทเพลงนี้ผมเชื่อว่าถ้าใครได้ฟังน้องๆร้องในเวลานั้น ผมรับรองครับว่า  เมื่อคุณกลับบ้านไปคุณจะรู้สึกรักพ่อแม่ของคุณมากขึ้นกว่าเดิมแน่นอนครับ

เพลง บ้านนกขมิ้น

ขับร้อง : น้องๆบ้านนกขมิ้น

เนื้อเพลง

ฉันรู้พ่อแม่  รักกันชอบกัน

เลยคิดปลงใจ  อยู่กินด้วยกัน

มีฉันขึ้นมา  เป็นคนเช่นคน

อยู่บนแผ่นดิน  แผ่นดินของไทย

แต่ฉันยังมี  บางสิ่งในใจ

อยากรู้ทำไม  ถึงมีเรื่องร้าย

ผลักโหนลงมา  รังนอนปลิวไป

ต่างคนแยกไป คนล่ะทิศทาง

ฉันไม่เข้าใจ  ทำไมถึงเป็นแบบนี้

ฉันร่วงลงดิน  เพราะฉันไม่มีปีกบิน

อนิจจา  ฉันต้องตะเกียกตะกาย  ลุกยืน

ฝืนทนเดินไป  ไม่มีจุดหมาย

ระเหเร่ร่อน  ทุกหนทุกแห่ง

ไม่มีบ้านนอน  ไม่มีข้าวแกง

อาหารดีดี  เสื้อผ้าแพงแพง

สิ้นแสงตะวัน  หลับบนสะพาน

อยากมีพ่อแม่  เหมือนคนทั่วไป

มาคอยพัดวี  โอบกอดเอาใจ

แต่ฉันลืมตา  ก็ต้องเดียวดาย

โธ่เอยชีวิต  เลือกเกิดไม่ได้

ฉันไม่เข้าใจ  ทำไมถึงเป็นแบบนี้

ฉันล่วงลงดิน  เพราะฉันไม่มีปีกบิน

อนิจจา  ฉันต้องตะเกียกตะกาย  ลุกยืน

ฝืนทนเดินไป  ไม่มีจุดหมาย

นกขมิ้นเอย  ฉันเพิ่งเข้าใจเธอ

เธอกับฉันไม่ต่างกัน  เราไม่ต่างกัน

เธอกับฉันเป็นเพื่อนกัน  เราเป็นเพื่อนกัน

เพียงเธอนั้นบินอยู่บนฟ้า ตัวฉันเดินอยู่บนดิน

สุดแสนดีใจ  ที่ยังมีคน

มาสนใจกัน  ด้วยความห่วงใย

นำฉันเข้ามา  พบชีวิตใหม่

อยากร้องจากใจ  ขอบคุณจริงๆ

ฉันไม่จำเป็น  ต้องมาเร่ร่อนต่อไป

มีบ้านกินนอน  ให้ฉันมีความอุ่นใจ

และทุกวัน  ก็ได้เล่าเรียนศึกษา  วิชา

ไม่ต้อง  มาเป็นคนโง่อีกต่อไป

ขอบคุณ  จากใจ  ขอบคุณทุกๆคน

สุดท้ายนี้ผมก็อยากจะบอกว่าการที่เรามีพ่อแม่  อยู่พร้อมหน้าพร้อมตานั้น  เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดแล้ว  เพราะความรักความผูกพันที่มากที่สุดนั้น  ไม่ได้มาจากเงินทองหรือคนรักของเราเลย  มันเทียบไม่ได้เลยสักนิด  กับความรักที่ไร้ข้อแม้ของพ่อและแม่

“  การดูแลเอาใจใส่อย่างทั่วถึง  เป็นสิ่งที่ดี  ที่คุณจะให้ความรัก  ความเข้าใจ  และมอบโอกาสให้กับเด็กๆเหล่านี้  “

มูลนิธิบ้านนกขมิ้น

รายละเอียดของมูลนิธิบ้านนกขมิ้น

http://sunshin.wordpress.com/2010/08/24/มูลนิธิบ้านนกขมิ้น/

credit : มูลนิธิบ้านนกขมิ้น , คุณแม่น้องกิ๊งและรุ่นน้องทั้งหลาย , www.youtube.com